آقا ردای سبز امامت مبارک              پوشیدن لباس سبز خلافت مبارک                  

  ای آخرین ذخیره ی زهرایی حسین(ع)            آغاز روزگار امامت مبارک                   

وقتی كه سخن از برگزاری جشن یا شادمانی به مناسبت آغاز امامت امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) و بیعت با ایشان می‌شود.

برخی می پرسند: معنای این كار چیست؟ مگر در عصر امامان شیعه چنین رسمی بوده است كه امامی شهید شده و روز بعد، برای امامت فرزندش  شادمان باشند؟

پرسش دیگر اینكه آیا این درست است كه عده‌ای قصد دارند با طرح جشن نهم ربیع به عنوان آغاز امامت امام عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف) با برنامه‌های دیگر در چنین روزی مقابله كنند؟

و اصولا بیعت با امام یعنی چه و چه ثمره‌ای دارد؟

این‌ها پرسش‌هایی است كه می‌خواهیم  در این‌باره بدانیم:

1. آیا شیعیان برای به امامت رسیدن امامی، جشن  می‌گرفته‌اند؟

دو نوع شادمانی برای به امامت رسیدن امام داریم.

**یك نوع وقتی است كه پیامبر(صل الله علیه و اله و سلم)، حضرت علی(علیه السلام) را به عنوان امام معرفی می‌كند.

برای این امر، مراسم داشتیم و امامان هم بر آن و بزرگداشت آن تأكید كرده‌اند؛ البته جشنی متناسب با عرف زمانة خودش؛ یعنی وقتی پیامبر(صل الله علیه و اله و سلم)، حضرت علی(علیه السلام) را به عنوان امام در غدیر مطرح می‌كنند كه یك حالت عمومی دارد، این همراه خودش، جشن دارد؛ تا چند روز افراد به امیرالمؤمنین(علیه السلام) تبریك می‌گفتند؛ حتی بعد از این واقعه هم، وقتی كسی خبردار می شد به آن حضرت تبریك می گفت؛ چون پیامبر(صل الله علیه و اله و سلم) فرموده بودند كه حاضران به غایبان بگویند.

حاجیانی كه به مناطق خودشان برمی‌گشتند و این خبر مهم را به منطقة خودشان می رساندند، عده‌ای كه تازه خبردار می‌شدند باز هم به امیرالمؤمنین(علیه السلام) تبریك می‌گفتند.

جشن گرفتن در این روز در سیرة علما هم بود است.

با اینكه عید قربان و عید فطر از عیدهای اسلامی است؛ اما علاوه بر این دو عید، عید غدیر را بسیار گرامی می‌داشتند.

**اما نوع دوم، آغاز امامت، بعد از شهادت امام قبلی است.

سیره اهل‌بیت(علیهم السلام) در این مورد چگونه بوده است؟

اول اینكه طبیعی است كه ایشان به مناسبت شهادت امام قبلی، محزون بوده‌اند.

شیعیان نزد امام جدید می‌آمدند و ابتدا شهادت امام قبلی را تسلیت می‌گفتند و سپس با امام جدید بیعت می‌كردند.

دست روی دلم نگذار زمستان!

تو زمین را سفید می کنی و ما چشم هایمان دارد سفید می شود...

اما زمستان! من و تو شبیه هم می شویم بهار....

همان بهاری که مسیح نزول می کند

و تو ای موعود! هر وقت از این حوالی عبور کردی، بر این فانوس های حوصله نگاه کن که ما به چشم هایمان آویختیم.

ما به شوق دست های گرم تو، سردی فراق را به جان می خریم.

هزار بار نوشتی بیا بیا دیر است

هزار بار نوشتم که پای دل، گبر است

شکست نیم نگاهت سکوت آینه را

نگاه کردن تو انتشار تصویر است

هزاربار برایت سروده ام اما

غزل برای تو تنگ است،دست و پا گیر است

غروب فرصت خوبی برای دیدن بود

دریغ چشم تو از این کرانه ها سیر است

تو با دعای توسل، گذشتی از پاییز

به استخاره نشستیم ما، دگر دیر است

نه من،نه تو، نه غزل، هیچ کس مقصر نیست

گناه زردی ما، روی دوش تقدیر است