غصه نخور! روزی این حج ناتمام قافله تمام می شود.

گفتی: راهی سفر شو!

با آب خالص نیت وضو بگیر، پروانه شو.

خاکسترت رو به حلقه ی طواف ببر و بچرخ.

بچرخ در گرداب این دریای بندگی.

غرق شو... اما نترس.

که متولد خواهی شد....دوباره....همچو کودکی در آغوش مادر!

.

.

اما خدای من؛ این بغض گلوگیر من رو کشت!

پس کی قرعه به نام من می افته ؟ تا در حریم امن تو صفا و سعی و تقصیر و نماز بجا آرم.

تا کجا خودم رو میون این گریه های ساده بپیچم و غربت رو تماشا کنم؟

تا کجا قدم بزنم؟ تا کجا قدم بزنم حجم غریب این چشم انتظاری رو؟

من هم می خوام صدای لبیکت بمانند لالایی مادرانه برای کودک و یاشاید نجوای نسیم در گوش باد ؛ برایم آشناترین صدا باشه!

من هم می خوام کبوتری باشم برای پرواز....تا تو...تا دیدار جمال دلربای یار!

 بار سفر می بندند و کم کم با دلتنگی غریبی این شهر آسمانی را به خدا می سپارند.

و بال و پر می گشاید در سرزمین یکرنگی ؛ با اضطرابی قشنگ ،روح و جانشان را صیقل می دهند؛

وچه حس خوبی دارند وقتی دو سه روز دیگر رهسپار عرفات می شوند.

عرفات سرزمین شناختن است،

عرفات سرزمین استغاثه و دعا؛

عرفات عقده گشایی روزهای بی تو؛

و ما جاماندگان از سفر، با دیدن این لباس های سفید که تجلی سرسپردگسیت،ناخودآگاه لبیک روی لبمان می نشیند و حس کشنده ی انتظار، چشم هایمان را سرخ می کند، دست خودمان  نیست!

ای همه کس!

تو که وقتی نام ماه بنی هاشم می آید، بوی عطر قدم هایت در این خیمه های سپید می پیچد،تو که حجت خدایی،تو که حال ما را می دانی، این سپید پوشان رها شده و تمام چشم به راه ماندگان بی قرار را دریاب.

آقا! این قافله، چشم به راه ساربان است؛ که وقتی بیایی خورشید به پایت می افتد؛ ما که هیچ!

خدا هیچ قافله ای را بی ساربان نگذارد!