یا رب چه قشگست و چه زیبا، حرم قم

دردانه ی زهرا و ملائک، خدم قم

این مژده بشارت که بهشت است جزایش

هرکس که زیارت کندش در حرم قم

آسمان دامن دامن گل به زمین هدیه می کنند.

خورشید پرفروغ تر از هر روز بر خانه ی نورانی موسی بن جعفر می تابد.

و باران قطره قطره آواز می شود به یمن قدوم مبارک بانوی بهشتی.

بانوی من! نگاه معصومانه ات امید را در دل خسته می رویاند و رایحه ی پاک بهشتیت، نسیم را به وجد می آورد.

آمدی، آمدی تا پروانه ها رمز و راز عاشقی را بر گرد شمع آسمانی تو تجربه کنند.

آمدی تا کلمات واژه واژه دعا شوند و در دستان نجیب و مهربان تو به اجابت رسند.

آمدی تا به کویر خشکیده ی قم، حضور سبز بهار را هدیه کنی..

و قم مامن خستگان است.

هر دلسوخته ی غریبی را ره بر این آستان افتد؛ فضای فرح بخش این مکان، جانی دوباره به کالبدش خواهد داد.

وقتی گونه های داغت را بر ضریح عطرآگینش می گذاری،آرام آرام چشمانت بسته، زانوانت سست و دستانت رهاتر از شاخه های

درختان در هوای  دلدادگی محض رها می شود .