گفتارهایی گهربار از آیت‌الله العظمی بهجت:

او به خاطر گناهان و به خاطر اعمال [بد] ما است که [بیش از] هزار سال در بیابان‌ها در به در و خائف است. سبب غیبت امام زمان(ع) خود ما هستیم. زیرا دستمان به او نمی‌رسد وگرنه، اگر در میان ما بیاید و ظاهر و حاضر شود چه کسی او را می‌کُشد؟ آیا جنّیان او را می‌کُشند یا ما انسان‌ها؟ ما پیشتر و در طول تاریخ ائمه(ع) امتحان خود را پس داده‌ایم!

 بهترین كار برای به هلاكت نیفتادن در آخرالزّمان، دعای فرج امام زمان(ع) است؛ البته دعایی كه در همه اعمال ما اثر بگذارد. قطعاً اگر كسانی در دعا جدّی و راستگو باشند، مبصراتی (= دیدنی‌هایی) خواهند داشت. باید دعا را با شرایط آن خواند و «توبه از گناهان» از جمله شرایط دعا است.

 مخصوصاً دعای شریف «عظم البلا و برح الخفا» را بخوانیم و از خدا بخواهیم كه صاحب كار را برساند. با او باشیم. اگر رساند كه رساند و اگر نرساند [حداقل] از كنار او دور نشویم. از رضای او دور نرویم. [امام زمان(ع)] حرف‌هایی [را] كه ما با یكدیگر می‌زنیم، می‌داند. در هر حال برای تعجیل در امر فرج و رفع نگرانی‌ها و گرفتاری‌ها و نجات و اصلاح حال مؤمنین [این دعا] را بخوانیم: «اللّهمّ اكشف هذه الغمة عن هذه الامّـة بظهوره» خداوندا با ظهور حضرت حجّت(ع) این ناراحتی و نگرانی را از این امّت برطرف نما! تنها انتظار فرج كافی نیست «تهیأ» (= آمادگی)، اطاعت و بندگی نیز لازم است؛ مخصوصاً با توجّه به قضایایی كه پیش از ظهور امام زمان(ع) واقع می‌شود به حدّی كه «ملئت ظلماً و جوراً». خدا می‌داند كه به واسطه ضعف ایمان بر سر افراد چه می‌آید. خدا كند كه ظهور آن حضرت با عافیت مطلق برای اهل ایمان باشد و زود تحقّق پیدا كند.

 ابتلائات شیعه امروز بسیار زیاد است. از ظلم و ستم و بلا و فشاری كه بر سر اسلام و مسلمانان ـ به خصوص اهل ایمان ـ می‌آید، كارد به استخوان رسیده است. بیماری‌های مختلف و حوادث زیاد شده است. باید در مشاهد مشرّفه و مواقف مهمّه برای رفع ابتلائات شیعه دعا كرد و تضرّع نمود. ما باید از همه بخواهیم كه متوسل شوند و دعا كنند و تضرّع نمایند تا بلكه فرجی حاصل شود. دعای فرج اگر موجب فرج عمومی نشود برای دعا كننده موجب فرج خواهد بود.

 از مهم‌ترین دعاها، دعای فرج امام زمان(ع) است. همه مشكلات مردم و حكومت‌ها از غیبت آن حضرت است. برای رفع مشكلات اجتماعی و حوائج مردم باید همان‌طوری دعا كرد كه انسان برای رفع مشكل خودش دعا می‌كند. دعا اگر دعا باشد تأثیر خواهد كرد».

 دعای تعجیل فرج، دوای دردهای ماست. در روایت است كه در آخرالزمان همه هلاك می‌شوند، مگر كسانی كه برای فرج دعا كنند. «إلّا من دعا بالفرج». ائمه(ع) ما با این بیان، خیلی به اهل ایمان و شیعیان عنایت كرده‌اند تا خود را بشناسند. یعنی اگر برای فرج دعا می‌كنید علامت آن است كه هنوز ایمانتان پابرجاست. [معصومین(ع)] فرموده‌اند: در آخرالزمان این دعای فرج را كه دعای «تثبیت در دین» است بخوانیم: «یا الله، یا رحمان، یا رحیم یا مقلّب القلوب، ثبّت قلبی علی دینك» در زمان غیبت به خواندن دعای «اللّهمّ عرّفنی نفسك...» سفارش شده است. به حجّ كه می‌روید اهمّ حاجات را از خدا بخواهید و آن فرج حضرت ولی‌عصر(ع) است كه فرج بشریت است. بعد از آن نابودی حكومت‌های فاسد و جائر را بخواهید. خدا كند راهی برای «شرح صدر» پیدا كنیم كه به واسطه رئیس و [سَروَرمان] تحیر قلبی‌مان برطرف شود. «فرج» ولو یك ساعت باشد، بعد از آن روشنایی است ائمه(ع) ما این مطلب را با ما اتمام حجّت كرده‌اند و فرموده‌اند: «برای فرج بسیار دعا كنید»، البته نه با لقلقه زبان. خود امام در مسجد سهله، جمكران، در خواب و بیداری در گوش افرادی از دوستانش بدون اینکه او را ببیند، فرموده است: «فرج من نزدیک است، دعا کنید» یا به نقلی فرموده: «فرجم نزدیک شده دعا کنید «بداء» حاصل نشود». چه مصائبی بر امام زمان(ع) که مالک همه کره زمین است وارد می‌شود. آن حضرت در چه حالی هستند و ما در چه حالی! او در زندان است و خوشی و راحتی ندارد و ما چقدر از مطلب غافلیم و توجه نداریم. کسانی که در خواب و بیداری تشرّف حاصل نموده‌اند از آن حضرت شنیده‌اند که فرموده است: «برای تعجیل فرج من زیاد دعا کنید». خدا می‌داند تعداد این دعاها باید چقدر باشند تا مصلحت ظهور فراهم آید. باید دعا را با شرایط آن انجام داد و توبه از گناهان از جمله شرایط دعا است. چنان‌که فرموده‌اند: «دعاء التائب مستجاب» نه اینکه برای تعجیل فرج دعا کنیم [در حالی که] کارهایمان برای تبعید (= به تأخیر انداختن و دور کردن) آن حضرت باشد.

 خدا چه صبری داده به حضرت غایب(ع) که هزار سال می‌بیند بر سر مسلمان‌ها چه بلاهایی می‌آید و خود آنها چه بلاهایی بر سر هم می‌آورند و همه را تحمّل می‌کند. امیدواریم خداوند برای یک مشت شیعه مظلوم، صاحبشان را برساند زیرا در عالم چنین سابقه نداشته و ندارد که رئیس و رهبری از مریدان و لشکرش این قدر غیبت طولانی داشته باشد. چه باید گفت؟ معلوم نیست تا کی! در تمام امّت‌های گذشته مقدّر شده است ولی در هیچ امّتی چنین غیبتی با وقت نامعلوم و غیر مقدّر اتفاق نیفتاده است.

 اگر بدانیم دعای ما اثر دارد و باز دعا نکنیم، مقصرّیم. حضرت غایب(ع) عجب صبری دارند! با اینکه از تمام آنچه که ما می‌دانیم یا نمی‌دانیم اطّلاع دارد و از همه امور و مشکلات و گرفتاری‌های ما باخبر است.

 خود حضرت مهدی(ع) هم منتظر روز موعود است و خودش می‌داند که چه وقت ظهور می‌کند. اینکه گفته می‌شود آن حضرت وقت ظهورش را نمی‌داند، درست نیست. دعای تعجیل فرج دوای همه دردهای ماست. می‌پرسند: «چرا این همه دعا می‌کنیم مستجاب نمی‌شود؟» [پاسخ این است:] شرط استجابت دعا، توبه است. لذا ملائکه می‌گویند: چرا دعا را با شرطش ـ که توبه باشد ـ به جا نمی‌آورید تا مستجاب شود؟ ما باید امام زمان(ع) را حاضر فرض کنیم. هرجا می‌رود، برویم و می‌توانیم! ولی گویا نمی‌خواهیم در راه رضای آن حضرت باشیم، نه اینکه رضای آن حضرت را نمی‌دانیم یا نمی‌توانیم تحصیل کنیم. مهم‌تر از دعا برای تعجیل فرج، دعا برای ایمان و ثبات قدم در عقیده و عدم انکار آن حضرت تا ظهور او می‌باشد. اگر ظهور آن حضرت نزدیک باشد، باید هر کس خود را برای آن روز مهیا سازد از جمله آنکه از گناهان توبه کند. همین توبه باعث می‌شود که این همه بلاهایی که بر سر شیعه آمده، از سر شیعه رفع و دفع گردد.

  اشاره:

این گفتار، گوهرهای گران‌ارجِ پراكنده‌ای بوده كه به همّت بعضی از شاگردان فقیه فرزانه، و پارسای صاحبدل حضرت آیت‌الله العظمی بهجت گردآوری شده و در چند جلد كتاب با عناوین «در محضر بهجت»، «فیضی از ورای سكوت» و... به چاپ رسیده است. این قلم به سائقه دوستی و عشق به اولیای حق، بیاناتی را كه عمدتاً پیرامون اهمیت «دعا برای تعجیل در فرج» آن موعود مهربان بوده، به گونه‌ای متصل و مرتبط كنار هم قرار داده تا شكل گفتاری منسجم یافته است. ماهنامه ی موعود